Διαδρομή με τα πόδια από την Καμάρα ως τον Κέδρηνο λόφο; Γιατί όχι; Διάρκεια μόλις μία ώρα πήγαινε-έλα σε μία από τις ωραιότερες διαδρομές της πόλης για να κάνεις και την γυμναστική σου.
Ανηφορίζω προς τα πανέμορφα Κάστρα, -ότι απέμεινε από την παλιά οχύρωση της πόλης της Θεσσαλονίκης. Συναντώ αρχικά τα κοιμητήρια της Ευαγγελίστριας, στη συμβολή των οδών Ελένης Ζωγράφου και Αγίου Δημητρίου και σταματώ για λίγο να αφουγκραστώ την πένθιμη ατμόσφαιρα των οικογενειακών τάφων των παλαιών Θεσσαλονικέων. Είναι το αρχαιότερο από τα διασωθέντα νεκροταφεία της πόλης. Ο Δήμος Θεσσαλονίκης το έχει χαρακτηρίσει «προστατευόμενο μνημείο». Η ιστορία του ξεκινά από τα τέλη του 19ου αιώνα και φτάνει μέχρι τη δεκαετία του 70, οπότε και δεν έγινε άλλη ταφή, λόγω κορεσμού του εδάφους και στενότητας του χώρου. Μία εξαίρεση έγινε το 1982 ως φόρο τιμής στον δήμαρχο της πόλης, Μιχάλη Παπαδόπουλο που ήταν ο πρώτος αιρετός δήμαρχος της πόλης μετά την πτώση της Δικτατορίας.
Συνεχίζω προς το Γενικό Νοσοκομείο «Ο Άγιος Δημήτριος», του οποίου το κεντρικό κτίριο αλλά και ο περιβάλλοντας χώρος είναι χαρακτηρισμένα από το αρμόδιο Υπουργείο ως διατηρητέα. Το κτίριο του Νοσοκομείου ανήκει στα νεότερα μνημεία της Θεσσαλονίκης. Υπάρχουν διάφορες πληροφορίες για την πιθανή ημερομηνία ανέγερσής του ωστόσο δεν έχει εξακριβωθεί ακόμη αν κάποια από αυτές ισχύει. Ούτε ο αρχιτέκτονάς του είναι γνωστός, πιθανολογείται όμως, λόγω της μεγάλης ομοιότητας με τα μορφολογικά στοιχεία του Γ΄ Σώματος Στρατού, ότι είναι ο ίδιος ο V.Poselli. Στην αρχή του αιώνα μαζί με το Νοσοκομείο «Χιρς» αποτελούσαν τα μεγαλύτερα νοσοκομεία της πόλης.
Περνώ μπροστά από τους Κήπους του Πασά. Το καταπράσινο πάρκο με την μυστικιστική ατμόσφαιρα κουβαλά δεκάδες αστικούς μύθους. Κάποια αρχιτεκτονικά έργα μοιάζουν με έργα του σπουδαίου Γκαουντί. Για τους Κήπους του Πασά λέγονται διάφορες ιστορίες με μεταφυσικό περιεχόμενο που περιλαμβάνουν δράκους, τέρατα, νεράιδες και υπερφυσικά όντα.
Λίγο πιο πάνω και βρίσκομαι να διασχίζω τη Λεωφόρο του ΟΧΙ. Στο δεξί μου χέρι δεσπόζει ο μεγαλοπρεπής Ναός του Αγίου Παύλου, αφιερωμένος στον Απόστολο των Εθνών. Χτίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και ανακαινίστηκε πλήρως το 2013.
Μετά το μαγαζί «Κέδρινος Λόφος» στο τέλος του δρόμου πριν να μεταμορφωθεί σε φίδι κοντοστέκομαι μπροστά σε ένα εκκλησάκι που το καντήλι του αχνοφέγγει. Στη γωνιά του δρόμου δεξιά. Είναι αφιερωμένο στην Αγία Παρασκευή. Στο τέλος της ανηφορικής διαδρομής μπροστά μου Ζωολογικός Κήπος, αριστερά μου το Θέατρο Δάσους.
Ώρα για επιστροφή. Κατηφορίζω από την δεξιά πλευρά του δρόμου ώστε να προσέχω για τα αυτοκίνητα μα στην πρώτη ευκαιρία περνώ απέναντι να θαυμάσω από ψηλά την πανέμορφη Θεσσαλονίκη.
Πριν περάσω απέναντι την Εγνατία επιστρέφοντας στο κέντρο της πόλης σταματώ και πάλι μπροστά στην Καμάρα και με το βλέμμα μου φτάνω από τη μία στην Άνω Πόλη που δεν καλοκρύβεται πίσω από την Ροτόντα και από την άλλη στον Θερμαϊκό κόλπο.
Μάρνη Χατζηεμμανουήλ
